Category Archives: Uncategorized

Oprah Winfrey as a female media enthusiast (Educational Rights).

Oprah Gail Winfrey or she is known as Oprah Winfrey. Winfrey was born on the January 29th, 1954 in Kosckio, Missisipi by her believed to be a single mother; Vernita Lee whom was married to Vernon Winfrey. She was born poor with no steady life back in the 50’s where things were often difficult for the black people. Winfrey’s mother, Vernita Lee (born 1935) works as a house maid and black slavery was very common for the black people, then. Winfrey’s biological father who was usually noted as Vernon Winfrey (born 1933) had made his own path during the divorce with Vernita Lee during the hard times.

After Winfrey’s birth, her mother traveled north and Winfrey spent her first six years living in rural poverty with her grandmother, Hattie Mae Lee from April 15th, 1900 to February 27th, 1963, where they had no sources of living a good life. At age six, Winfrey moved to an inner-city neighborhood in Milwaukee, Wisconsin, with her mother whom was less supportive and discouraging than her grandmother had ever been, largely as a result of the long hours she worked as a housemaid. Moreover, Winfrey made a statement that she was molested by her cousin, uncle, and a family friend, at age nine years old, something she first announced to her viewers on a 1986 episode of her TV show regarding ‘sexual abuse’. When Winfrey discussed the abuse with her family members at age 24, they refused to accept the fact that she was sexually abused.

At age 13, after years of suffering, physically and mentally abused, Winfrey ran away from home. When she was 14, she was pregnant but her son was born prematurely and he died shortly after birth. Winfrey was betrayed by her family member who had sold the story of her son to the National Enquirer in 1990. In the aftermath, Winfrey made her way up and went to three different high schools when was living with her grandmother Hattie Mae, in Nashville, Tennessee. The schools were, Lincoln High School, Suburban Nicolet High School and East Nashville High School.

Winfrey made a successful achievement from the bottom most and all the way to the top by utilizing her educational platform which is mainly communication. Therefore, she had started from participating numbers of eloquent contest in high schools during her school days. In short, she started winning more and more tournaments that she received a scholarship program to continue her studies in Tennessee State University majoring in communication. At the same time, Winfrey was also a radio announcer for WVOL a local black radio station while she was staying in Nashville, Tennessee.

Furthermore, Winfrey worked her way through during her college years and when she graduated from Tennessee State University, she became a news anchor at Nashville’s WLAC-TV and not long after became a Co-host of WJZ’s local talk show People Are Talking. She was also a Host for WLS-TV’s low-rated half-hour morning talk show, AM Chicago for Donahue’s broadcasting station. Winfrey got herself a syndicated show by Donahue on starting her own reality TV show on the September 8th, 1986. At the time, Winfrey became a Hollywood celebrity not long after running her own reality TV show until 2009 where she decided to shut the her reality TV show down and donated 400 $USD million to the charity welfare, for she had been doing a great showbiz for as long as 23 years of operation. Nevertheless, Winfrey had operated her own “Oprah’s Book Club,” O, The Oprah Magazine, 2004 to 2008 and Oprah Radio since February 9th, 2006 in the running production of Oprah Winfrey Network and Co.

In addition, Winfrey’s achievement throughout the years of living, she had become an American media proprietor, talk show host, actress, producer, and a very successful Philanthropist. While striving for her goals, Winfrey is also a Chairwoman and CEO of both Harpo Productions and The Oprah Winfrey Network. Before she was starred in Forbes Magazine, as one of the most female most successful philanthropist, Winfrey was a dedicated activist for children’s rights; in 1994, where President Clinton signed a bill into law that Winfrey had proposed to Congress, creating a nationwide database of convicted child abusers. That’s when; Winfrey started her own academy which is known as The Oprah Winfrey Leadership Academy for Girls which was located in Madiba, South Africa. Alas, Winfrey was awarded for her Presidential Medal of Freedom by The President of The United States of America, (President Barack Obama) as well as an honorary doctorate degree from Harvard University.

 

Referrences :

  1. Samuels, A. (January 8, 2007), “Oprah goes to school”, Newsweek. Retrieved October 31, 2012.
  2. Oprah Winfrey Speaks: Insights from the World’s Most Influential Voice by Janet Lowe, page 122
  3. Mills, Marja (March 7, 2001). “Oprah College Course”. Race Matters. Retrieved August 25, 2008
  4. “‘The Oprah Effect’ – How Oprah’s Endorsement Helps Companies”. Access Hollywood. May 27, 2009. RetrievedFebruary 23,
  5. “Oprah Winfrey Net Worth – From Abused Little Girl to a Powerful Woman”, NetWorthCity.com. Retrieved May 25, 2014.
  6. Garson, Helen S. Oprah Winfrey: A Biography, (Greenwood, 2004), ISBN 978-0-313-32339-3, p. 22
  7. Jackson, David (November 20, 2013).”Obama awards Medal of Freedom to Clinton, Oprah, others”. USA Today. Retrieved November 20, 2013.
  8. Alchin, L.K.”Oprah Winfrey Timeline”. History Timelines. Retrieved February 8,
  9. Forbes magazineMarch 26, 2007, p. 160, says there are only 10 self-made women billionaires in the world and Winfrey is the richest of the 4 listed as U.S. billionaires.
  10. “Oprah’s Book Club to Add Contemporary Writers”The New York Times  September 23, 2005. Accessed September 18, 2010.
Advertisements

Mitos Berkaitan dengan Rogol

Mitos : Gadis-gadis yang memakai pakaian seksi atau menggoda lelaki akan menyebabkan rogol berlaku.
Kenyataan : Rogol tidak ada kaitan dengan pilihan pakaian seseorang gadis atau cara dia berkelakuan. Ini adalah satu mitos yang dijadikan alasan supaya perogol dapat menyalahkan si mangsa. Orang yang patut dipersalahkan kerana merogol ialah perogol itu sendiri. Kanak-kanak, wanita yang telah berumur dan wanita yang berpakaian sopan atau mereka yang memakai tudung juga pernah dirogol. Rogol bukan mengenai nafsu berahi. Rogol ialah suatu perbuatan jenayah yang ganas di mana seks digunakan sebagai senjata.

Mitos : Kebanyakan wanita dirogol oleh orang yang mereka tidak kenali.
Kenyataan : Statistik daripada pihak polis menunjukkan bahawa cuma ada peratusan yang kecil sahaja kes-kes rogol dilakukan oleh mereka yang tidak mengenali mangsanya. Dalam 80% kes-kes berkenaan, si mangsa kenal perogolnya – dia merupakan seorang kenalan, kawan atau ahli keluarga sendiri. Perogol boleh terdiri daripda sesiapa sahaja.

Mitos : Kebanyakan kes-kes rogol berlaku di lorong-lorong gelap, tempat-tempat sunyi dan tempat-tempat bahaya.
Kenyataan : Menurut pihak polis, 69% kes-kes rogol berlaku di rumah kediaman dan bangunan. Kaum wanita masih perlu berwaspada pada waktu malam, di jalan-jalan sunyi atau di tempat-tempat gelap, tetapi mereka juga menghadapi risiko di tempat-tempat lain.

mitos : Lelaki Tidak Boleh Mengawal Nafsu sebab itu Mereka Merogol

kenyataan : Ramai orang beranggapan bahawa lelaki tidak boleh mengawal nafsu mereka sehingga mereka merogol. Kebanyakan mereka mempunyai nafsu yang meletup-letup apabila melihat wanita yang berpakaian seksi, muda dan cantik. Hal ini menyebabkan lelaki merogol wanita dan wanita sering dipersalahkan kerana mereka berpakaian seksi untuk mengundang lelaki tersebut. Hakikatnya, kes rogol sering dilakukan melalui perancangan. Sebagai contoh, perogol meletakkan ubat ke dalam minuman atau makanan ataupun perogol telah melihat segala tindak laku mangsa seperti tempat tinggal mangsa, pukul berapa mangsa keluar dari rumah dan sebagainya sebelum melakukan perogolan.

 

 THE FUTURE OF MEN: Masculinity in the Twenty-First Century   masculinity

The women’s movement is getting forward is because of the active support, and involvement as well as encouragement from the men. It is Undeniable women play a greater role than men’s involvement in the “movement”. However, the advancement of women’s movement had also threatened men, especially young people now who have been quietly move and actively against women. They make that oppose in silent but active. It is the movement of angry men. Such a situation is what could be seen in the current political scenario.  Even after centuries of fighting for equality between men and women exists, we still cannot assume that this goal has been reached. IT IS NOT! Gender still predetermine to anything both men and women want to do and achieve in their life. A study conducted by a lecturer to students at Harvard Business School where Howard Roizen, (a venture capitalist, a former entrepreneur and astute networker) who is an actor in power in Silicon Valley and also a good friend of Bill Gates and Steve Jobs was used in the case study. The students were asked to rate him in terms of “performance, competence, effectiveness, ability and finally whether they want to make him as a role model and want to work on with. Then, the name “Howard” is replaced with Heidi while Roizen is maintained. It turned out that the results for Howard was glowing. This shown that Howard has obtained a proud result of the selection from the students.

What is celebrated as entrepreneurship, self-confidence and vision in a man is perceived as arrogance and self-promotion in a woman. This unconscious bias that exists in each of us. It is a bias that is the result of our deep in built and learned beliefs about gender stereotypes. Those beliefs implicitly punish who do not conform, whether it’s a woman steaming a head in a management role or a young man looking after our children. Young men generation is just like a discouraged and angry men just like the men who are feeling abandoned by the thousands of years of history that defined what it meant to be a real man. To be strong; to be a provider; to be in authority; to be the ultimate decision maker; and to be economically, educationally, physically and politically dominant are the expectations to what we call “men”. We need to do something to redefine how to be a good man or a man for the 21st century is. Society needs to raise standards where men no longer have to receive an outdated mantra that “men are men, and men need to be men.” there should be no more tolerance to damage brotherly relations that happens when men of all ages come together and depend on sexism and misogyny to firmly unite with each other. These are the tools of the patriarchy; they are the rituals of hazing that signify a boy’s entry into manhood. They can be discarded if we create a new narrative that welcomes young men into a truly gender-equal society. We should beware of falling into the trap of believing that the future of men is an “either, or” confrontation with the women’s movement. Just like what is facing to the Britain’s young Muslim men today. They had felt to be part of a lost generation. For instance if they go back to Pakistan, Iraq or wherever they’ll get told that they don’t belong in that country just because the way they dress, their mannerism and their identity of being growing up in Britain.

The challenge is that there is no foundation on which to build a movement of support, guidance and respect for men who are confronting outdated notions of masculinity. A hopeful and positive future for men and women living in a gender-equal world requires that we also acknowledge the crisis that many young men are facing, and that we invest in solutions. Society need to be more supportive towards those paternity leave, stay-at-home dads, and men entering traditionally “feminine” careers, such as nursing or teaching. Society always encourage girls to be strong and confident, and tell them to enter STEM careers, and to be anything they want to be, therefore they ( the society) also need to similarly encourage boys/ their sons to embrace female-dominated HEAL careers (health, education, administrative, literacy).

Media, commercials and TV shows need to progressively send messages as well as portray men as responsible, competent and caring husbands, sons and fathers, instead of idiots and/or misogynists. Feminist leaders also must call attention to destructive media messages that negatively portray men, just as they call attention to messages that are destructive to women’s self-image and self-esteem. Investing in an educational redesign that serves both boys and girls better. However, overwhelmingly, researchers point to classroom environments and curriculums that are designed for girls to succeed and boys to fail. We should be introducing gaming and online learning into the classroom and expanding recess and co-educational physical education.

The failure to focus on redefining men’s roles alongside women’s, could led to the danger of fostering a culture of hostility among men who are feeling left out in school, in the job market, and in relationships. These men will be less likely to accept gender equality, less likely to advocate advances for women, and less likely to foster healthy relationships and families. For the sake of a healthy society, we need to redefine a positive and appropriate form of masculinity.

 

 

 

What About Men ?

In conjunction with our final project movie night where every group has to present their own project . We decided to do a Public Service Announcement (PSA) discussing about redefining masculinity !

When we talk about stereotypes its always about woman and we seldomly talk about men, how we expect them to have beard, to have six packs, to pay for our meal and to always be the leader ,  but the fact sometimes it is not what they even want !

Dont believe me ? check it out :

BUDAYA ROGOL: TOKSIK YANG DIANGGAP NORMA MASYARAKAT

            Terma Budaya Rogol telah diperkenalkan pada era 1970an oleh sekumpulan golongan feminis di Amerika Syarikat. Terma Budaya Rogol digunakan untuk menjelaskan keadaan khalayak yang memandang isu keganasan wanita dan rogol sebagai sesuatu yang normal dan semula jadi dalam masyarakat. Masyarakat yang menerapkan Budaya Rogol melihat segala bentuk gangguan (fizikal, seksual dan emosional) yang berlaku terhadap wanita sebagai sesuatu yang biasa dan tidak boleh dielakkan daripada berlaku dalam masyarakat.

            Amnya, Budaya Rogol merujuk kepada satu keadaan masyarakat yang lali akan isu keganasan wanita dan rogol. Golongan ini lebih cenderung untuk menyalahkan mangsa atas segala bentuk gangguan yang berlaku ke atas mereka. Hal ini seterusnya akan menggalakkan dominasi lelaki terhadap wanita dan kawalan ke atas wanita dalam masyarakat. Budaya Rogol berlaku apabila masyarakat mengutarakan amaran dan peringatan kepada wanita untuk tidak mengundang jenayah rogol ke atas diri mereka. Kecenderungan untuk menyalahkan mangsa dalam senario ini jelas menunjukkan bias dalam kalangan masyarakat. Masyarakat jarang sekali untuk memberi peringatan kepada golongan lelaki untuk tidak melakukan jenayah rogol sebaliknya, masyarakat lebih cenderung untuk mengawal segala bentuk tindak-tanduk wanita dalam masyarakat sebagai kaedah untuk membendung isu rogol dan keganasan wanita daripada terus berleluasa dalam masyarakat.

            Budaya Rogol beroperasi dalam kehidupan harian kita tanpa kita sedari. Dalam konteks media, Budaya Rogol berlaku apabila media bertindak untuk memaparkan keganasan dan pencabulan seksual terhadap wanita dari sudut yang romantis. Selain itu, paparan media massa yang kerap menggunakan tema dominasi lelaki dan subordinasi wanita dalam paparan visual dan penulisan teks dalam sesebuah kandungan media juga merupakan antara contoh penerapan Budaya Rogol dalam konteks media massa. Penggunaan jenayah keganasan seksual sebagai penyeri plot tanpa analisis yang mendalam akan sebab dan akibat dalam pengolahan sesuatu kandungan media terhadap mangsa dan khalayak umum juga berpotensi menerapkan Budaya Rogol dalam kalangan masyarakat. Hal ini kerana penggunaan jenayah rogol atau segala bentuk gangguan terhadap wanita sebagai perhiasan dalam kandungan media boleh membentuk persepsi masyarakat yang memandang ringan akan isu ini sekiranya perkara tersebut berlaku dalam realiti sebenar masyarakat.

            Di Malaysia, Budaya Rogol sangat ketara dalam paparan media. Contohnya dalam filem Ombak Rindu dan drama Ariana Rose merupakan antara contoh paparan media yang menggunakan bingkai jenayah rogol sebagai perkara yang romantis. Kedua-dua kandungan media telah memaparkan pelaku jenayah rogol sebagai hero di samping membenarkan perkahwinan antara pelaku dan mangsa rogol sebagai langkah untuk membuktikan rasa kesal dan cinta pelaku terhadap mangsa. Pembingkaian isu rogol dari sudut romantis yang diakhirnya dengan perkahwinan bagi menghalalkan “hubungan terlarang” mereka ini seolah-olah ingin mengaburi mata khalayak akan besarnya impak jenayah rogol terhadap mangsa khususnya dari aspek mental dan emosi.

            Selain itu, penguatkuasaan undang-undang yang lemah dan memandang ringan akan isu keganasan dan percabulan seksual ini juga menyumbang kepada penularan Budaya Rogol dalam kalangan masyarakat. Pembebasan seorang pesalah rogol daripada sebarang tindakan undang-undang selepas pesalah bertindak untuk mengahwini mangsa di Sarawak merupakan antara contoh yang jelas memaparkan penerapan Budaya Rogol dalam konteks tempatan.

            Umumnya, Budaya Rogol bukan lagi perkara yang baru dalam masyarakat kita hari ini. Masyarakat telah banyak menghasilkan masa, tenaga dan sumber dalam menerapkan budaya toksik ini dalam kehidupan seharian tanpa kita sedari. Sehubungan dengan itu, kesedaran masyarakat akan isu ini harus dibangkitkan sebagai langkah untuk membendung permasalahan ini daripada terus menular dalam kalangan masyarakat kita. Kita sebagai pengguna dan ahli komuniti harus peka akan perkara di sekeliling kita khususnya dalam konteks penerimaan Budaya Rogol sebagai norma masyarakat. Hal ini penting untuk membentuk satu masyarakat yang lebih peka gender dan tidak mendiskriminasi pihak yang teraniaya dan menjulang pesalah yang sebenar.

Rape CultureBRITAIN-WOMEN-PROTEST-SLUTWALK

keganasan rumah tangga

keganasan rumah tangga adalah mana-mana perbuatan sengaja atau dengan disedarinya meletakkan, atau cuba meletakkan, mangsa itu dalam keadaan ketakutan, menyebabkan kecederaan fizikal pada mangsa itu dengan sesuatu perbuatan yang diketahui atau yang sepatutnya diketahui akan mengakibatkan kecederaan fizikal, memaksa mangsa itu dengan paksaan atau ancaman untuk melakukan apa-apa kelakuan atau perbuatan, berbentuk seksual atau pun selainnya, yang mangsa itu berhak tidak melakukan, mengurung atau.menahan mangsa tanpa kerelaan mangsa itu; atau, melakukan khianat atau kemusnahan atau kerosakan kepada harta dengan niat untuk menyebabkan atau dengan disedari bahawa ia berkemungkinan menyebabkan kesedihan atau kegusaran kepada mangsa itu. Kaum wanita lebih terdedah kepada keganasan berbanding lelaki walaupun mereka juga ada menjadi mangsa kepada keganasan wanita tetapi nisbahnya terlalu kecil dan kesan tindakan tersebut terhadap mereka adalah sedikit. Faktor gender memainkan peranan di mana lelaki disifatkan sebagai seorang yang gagah, tidak mudah terpengaruh dengan emosi, pantang dicabar, suka sesuatu yang ganas dan berkeinginan untuk selalu berada di tahap yang tinggi. Manakala wanita disifatkan subordinasi kepada lelaki, tidak suka kepada keganasan, lebih beremosi dan lebih mudah mengalah. Gambaran-gambaran ini sedikit sebanyak mempengaruhi tindakan keganasan oleh lelaki terhadap wanita.

Menurut Shariffah Nuridah Aishah dan Noor’Ashikin (2010), kumpulan wanita yang kerap menjadi mangsa keganasan adalah wanita dalam kumpulan minoriti, orang asli wanita, pendatang wanita, tebusan wanita, wanita yang hidup dalam kemiskinan yang terasing dari pembangunan, wanita dalam tahanan, kanak-kanak perempuan, wanita cacat dan berumur. Tindakan atau ancaman keganasan yang boleh mengakibatkan ketakutan dalam kehidupannya merupakan satu halangan dalam mencapai kesamarataan antara gender. Perasaan takut kepada keganasan adalah penghalang yang bersifat kekal untuk wanita mencapai kemajuan yang memberi kesan kepada kesihatan, kedudukan sosial dan ekonomi wanita serta menyekat kebebasan bergerak. Keganasan terhadap wanita merupakan satu mekanisme sosial yang memaksa wanita untuk berada di tahap yang rendah berbanding lelaki.

Berdasarkan kepada Handbook for National Action Plans on Violence Against Women (2012), kebanyakan keganasan terhadap wanita dilakukan oleh orang yang dikenali wanita tersebut dan kebanyakan kes tidak dilaporkan kerana masalah dalaman keluarga atau masalah peribadi. Keganasan terhadap wanita yang paling kerap adalah keganasan yang dilakukan oleh pasangan wanita yang merangkumi suami, bekas suami atau teman lelaki. Di Malaysia, berdasarkan statistik Polis Diraja Malaysia sehingga 2014, sebanyak 2,874 kes keganasan rumah tangga telah dilaporkan, sebanyak 4,123 kes berlaku dalam tahun 2013 dan sebanyak 3,488 kes dilaporkan dalam tahun 2012. Bagi tempoh yang sama, purata kes keganasan rumah tangga yang mangsanya adalah wanita adalah sebanyak 3,103 kes setahun.

Menurut Fiore Lerner dan Kennedy (2000) sebanyak 18% – 74% wanita yang menjadi mangsa keganasan ini kembali menjalin hubungan dengan pemangsa walaupun didera dengan teruk. Lebih kurang 80% daripada wanita tersebut mempunyai ‘schizoid personality’ dengan ciri-ciri suka menyendiri, tidak bergaul dengan masyarakat, bersikap pasif dan kurang memerlukan sokongan mahupun bantuan daripada orang lain. Disebabkan personaliti ini, mereka lebih mudah menerima sahaja penderitaan akibat keganasan daripada mengambil langkah keluar dari situasi tersebut. Terdapat juga wanita mangsa keganasan ini yang mempunyai personaliti pergantungan (dependent personality) iaitu memandang rendah kepada kebolehan diri sendiri, memandang tinggi kepada orang lain termasuk pemangsa, sering memerlukan bantuan, sokongan dan evaluasi orang lain dalam kehidupan seharian. Mereka ini sanggup hidup berterusan dengan pasangan yang menderanya dan risau jika dibiarkan sendirian.

ramai wanita yang menjadi mangsa sebenarnya cuba mendapatkan bantuan. Malang bagi mangsa penderaaan ini kerana keluarga tidak memahami dan ramai ibu bapa yang menyalahkan mangsa kerana tidak pandai menjaga suami. Alasan isteri perlu patuh kepada perintah suami dan orang lain tidak perlu campur tangan dalam urusan rumah tangga bukan sahaja diberi oleh ibubapa malahan pihak berkuasa. Terdapat wanita yang melaporkan kes mereka kepada pihak berkuasa hanya pulang dengan tangisan kerana alasan yang sama. Wanita yang kurang berpengetahuan juga mempunyai perasaan takut dengan selok belok perundangan. Ramai di antara mereka terutamanya di luar bandar tidak mempunyai maklumat mengenai rangkaian sokongan sosial yang dapat membantu mangsa-mangsa penderaan. Akhirnya wanita ini berasa putus harapan dan kembali tertekan dalam lingkungan keganasan ini.

Insiden keganasan terhadap wanita akan meninggalkan kesan buruk ke atas mangsa. Mangsa akan menanggung kesengsaraan akibat kecederaan fizikal dan masalah kesihatan di samping mengalami trauma akibat gangguan mental dan emosi seperti rasa takut, tekanan perasaan dan rasa rendah diri. Bagi mangsa rogol di samping kecederaan fizikal, mangsa juga menanggung risiko kehamilan dan jangkitan penyakit HIV/AIDS serta penyakit kelamin atau STD (Sexually Transmitted Diseases). Trauma yang dialami akibat dipandang hina oleh masyarakat dan kehilangan harga diri akan meninggalkan kesan buruk kepada mangsa sepanjang hayat mereka. Keganasan yang berlaku turut memberi implikasi kepada individu di sekeliling mangsa. Contohnya, bagi kes keganasan rumah tangga, ia akan turut memberi kesan negatif kepada anak-anak terutama daripada sudut psikologi. Kanak-kanak yang menyaksikan penderaan tersebut akan lebih mudah menjadi sugul atau berasa kurang berupaya. Mereka juga akan menyisihkan diri serta akan menjadi individu yang agresif atau pasif.

kesimpulannya, Tanggungjawab membanteras keganasan terhadap wanita bukan hanya terletak di bahu kerajaan semata-mata. Sebaliknya ia merupakan tanggungjawab bersama yang harus dipikul oleh semua pihak iaitu kerajaan, NGO, swasta dan masyarakat. Ia juga memerlukan penggemblengan tenaga antara kaum lelaki dan wanita. Ini bermakna kejayaan dasar dan program bagi menangani jenayah tersebut bergantung kepada kerjasama padu dan komitmen semua pihak yang terlibat. Pendekatan yang diambil juga haruslah merupakan pendekatan yang holistik, meliputi aspek pencegahan, intervensi dan pemulihan. Usaha bersepadu perlu diambil bagi meningkatkan kesedaran masyarakat khususnya wanita terhadap tanggungjawab dalam menangani isu kegansan terhadap wanita. Program kesedaran dan latihan berkaitan keganasan terhadap wanita hendaklah melibatkan setiap lapisan masyarakat termasuk kaum lelaki. Perkhidmatan sokongan sosial perlu ditingkatkan terutama aspek pencegahan, pelindungan dan pemulihan. Peningkatan kes penderaan terhadap wanita terus berlaku dari tahun ke tahun haruslah diberi perhatian yang serius oleh semua pihak.

Perkahwinan KANAK-KANAK Bawah Umur

Pada suatu ketika dahulu, andai ada wanita mahupun lelaki yang lanjut usianya masih tidak dilamar atau berkahwin, mesti akan terdapat pelbagai sindiran mahupun bualan daripada masyarakat yang terdekat. Namun kini, peredaran zaman yang lebih maju dan moden menuntut ramai wanita dan lelaki mengejar impian dan kerjaya masing-masing sama ada untuk keperluan diri mahupun kepuasan diri. Walau bagaimanapun, baru-baru ini dapat dilihat perkahwinan pada usia muda mula menjadi trend masyarakat di Malaysia. Perkara ini kemudiannya menarik perhatian daripada pelbagai pihak setelah perkahwinan remaja bawah umur mula menjadi ‘viral’ di laman sosial serta laporan berita di kaca televisyen. Hal ini menjadi lebih hangat diperkatakan oleh rakyat Malaysia apabila Malaysia digemparkan dengan kes perceraian pasangan bawah umur tersebut pada tahun 2013 yang berkahwin tidak sampai setahun (Sinar Harian, 2013; Astro Awani, 2013). Pada tahun yang sama juga satu lagi pasangan remaja berumur 15 dan 16 tahun telah berkahwin dengan persetujuan kedua ibu bapa masing-masing (Hamid Karim, 2013). Pada tahun 2014 pula, satu lagi perkahwinan remaja mula menjadi ‘viral’ di laman sosial akibat faktor umur pasangan yang terlalu muda iaitu 15 dan 17 tahun (Hafidzul Hilmi Mohd Noor, 2014). Jabatan Kehakiman Syariah Malaysia (JKSM) turut menyatakan kebimbangan dengan peningkatan permohonan berkahwin bawah umur dalam kalangan remaja meningkat yang kebanyakannya dikatakan akibat daripada kehamilan luar nikah (Sharani Ismail dan Zanariah Abd Mutalib, 2011).

Situasi mahupun isu berkaitan perkahwinan remaja bawah umur ini mendapat pelbagai pandangan daripada masyarakat. Ada yang sesetengahnya berpandangan bahawa perkahwinan bawah umur tidak patut dibenarkan manakala ada juga yang berpandangan sebaliknya. Dalam membincangkan soal perlu atau tidak sesebuah perkahwinan bawah umur itu dibenarkan, selain mengutamakan hukum syarak serta sebab mengapa ia dibenarkan, kesan perkahwinan dari sudut pasangan tersebut juga patut diambil kira. Sebagai contoh, kesan perkahwinan terhadap pembangunan remaja tersebut dari segi rohani mahupun jasmani.

Menurut Perunding Obstetrik dan Ginekologi Pusat Perubatan Universiti Kebangsaan Malaysia (PPUKM), Prof Madya Dr Harlina Halizah Siraj, kesan perkahwinan di bawah umur lebih dirasai remaja perempuan berbanding lelaki kerana mereka yang akan melalui proses kehamilan dan melahirkan anak (Muhammad Naim Fital, 2013). Selain itu, remaja perempuan juga merupakan golongan yang mempunyai risiko dua kali ganda mengalami komplikasi sehingga boleh meninggal dunia ketika melahirkan anak berbanding yang berusia 20-an (Hayward, 2011).

Memandangkan sikap sosial terhadap kehamilan remaja dan ibu biasanya negatif dan terdapat bukti empirikal menunjukkan bahawa kehamilan remaja adalah yang paling sering tidak dirancang serta bahawa ibu-ibu remaja adalah yang paling kurang bernasib baik dari segi ekonomi dan material, ia adalah munasabah untuk menjangkakan kadar kemurungan selepas bersalin yang lebih tinggi. Tambahan pula, remaja sering digambarkan dalam kesusasteraan psikologi sebagai waktu krisis kerana ia dikatakan peringkat yang penting dalam pembangunan jangka hayat apabila individu itu berjuang dengan peralihan dari zaman kanak-kanak kepada dewasa (Irvin et.al, 1997).

Berdasarkan kajian terhadap otak manusia yang telah dijalankan oleh National Institute of Mental Health (NIMH) pada tahun 2000 pula mendapati bahawa bahagian otak yang terbabit dalam kewarasan alasan, pemikiran logikal, penyelesaian masalah, membuat keputusan dan kawalan emosi akan berkembang sepenuhnya apabila seseorang individu mencecah usia 20-an (NIMH, 2011). Menurut NIMH (2011) lagi, remaja yang berumur di bawah 20-an masih belum berkembang penuh otaknya menyebabkan ramai di antara remaja tersebut berfikir di luar jangkaan dan masih lemah dalam membuat keputusan.

Selain daripada memberi kesan terhadap emosi dan fizikal, perkahwinan pada usia yang terlalu muda turut membantutkan pendidikan remaja tersebut. Pensyarah Jabatan Psikologi Universiti Islam Antarabangsa (UIA), Prof Madya Dr Hariyati Shahrima Abdul Majid berkata, sehingga kini 16,000 remaja perempuan di bawah umur 15 tahun di negara ini mendirikan rumah tangga dan kajian menunjukkan remaja yang berkahwin sebelum umur 18 tahun kehilangan empat tahun persekolahan berbanding orang yang berkahwin lebih lewat. Selain ketinggalan dalam pendidikan setelah berkahwin, keciciran dalam pendidikan sebelum berkahwin juga menjadi salah satu faktor yang menjerumuskan remaja ke dalam pelbagai masalah sosial seperti seks sebelum nikah yang kemudiannya memberikan akibat kepada kenapa perkahwinan bawah umur boleh berlaku (Khadijah Alavi et. al, 2012).

secara kesimpulannya, Isu perkahwinan bawah umur tidak boleh dipandang ringan oleh mana – mana pihak kerana ia boleh memberi impak negatif sekiranya ia tidak ditangani dengan baik. Institusi perkahwinan memerlukan pasangan yang memiliki tahap kematangan yang tinggi bagi menjamin kehidupan keluarga yang baik. Tahap kematangan yang tinggi jarang dimiliki dikalangan golongan bawah umur. Mereka yang berkahwin di bawah umur khususnya kaum wanita akan menerima impak yang lebih khusunya dari aspek kesihatan seperti mengandung diusia yang terlalu muda, terdedah kepada risiko keganasan rumahtangga, terdedah kepada risiko penipuan, terdedah kepada risiko paksaan, risiko menjadi mangsa penganiayaan dan pengabaian, dan lain – lain risiko lagi.Oleh itu, satu usaha sepadu perlu digerakkan bagi menangani isu terbabit. Pihak kerajaan perlu mengadakan perbincangan dengan pihak badan – badan bukan kerajaan (NGO) dalam negara kita yang banyak menjalankan kajian mengenai perkara terbabit serta merangka satu undang-undang yang lebih komprehensif serta berkesan bagi mengatasi isu perkahwinan bawah umur dalam negara kita dan pada masa yang sama dapat melindungi serta menjamin keselamatan dan kebajikan golongan terbabit.

Dr. Shruti Kapoor: “Kekejaman terhadap Wanita ke atas Produktiviti PekerjaWanita di India”

ShrutiKapoorDr. Shruti Kapoor adalah merupakan pemegang ijazah sarjana tertinggi, PhD dalam bidang ekonomi dari University of CA, Riverside. Beliau pernah berkhidmat sebagai perunding kepada Bank Dunia dan pernah mengajar ekonomi di salah sebuah kolej di Los Angeles. Pada masa yang sama, Dr. Shruti juga merupakan seorang aktivis ketaksamaan jantina (gender) dan juga usahawan sosial selain menjadi pakar ekonomi. Pengalaman membesar sebagai seorang kanak-kanak perempuan sehingga menjadi gadis dewasa telah menyebabkan beliau merasakan di Negara tercintanya, India mempunyai persekitaran yang tidak selamat kepada golongan wanita dan para gadis.
Pada tahun 2012, New Delhi telah mengemparkan liputan media antarabangsa apabila satu kes jenayah “gang rape” yang melibatkan seorang pelajar perubatan yang dirogol dengan kejam oleh enam orang perogol yang bukan sahaja merogol malah memasukkan batang besi sehingga menyebabkan usus mangsa terkeluar. Kes jenayah rogol yang tidak berperikkemanusiaan ini telah menjadi peransang kepada Dr. Shruti untuk menubuhkan satu organisasi, SAYFTY pada Jun 2013. Beliau merupakan penaung SAYFTY. Pertubuhan ini berperanan untuk mendidik dan “empower’ para wanita di India untuk menentang keganasan.
Selepas kejadian rogol yang sadis itu, produktiviti wanita di India semakin menurun dari minggu ke minggu. Berdasarkan kajian yang telah dilakukan oleh The Associated Chamber of Commerce and Industry di India ke atas 2500 orang responden, mereka mendapati bahawa pekerja wanita perlu pulang cepat. 82 peratus mengatakan bahawa mereka perlu pulang sebelum matahari terbenam bagi pekerja wanita yang menaiki apa-apa pengangkutan awam seperti bus awam. Hal ini telah menyebabkan produktiviti pekerja wanita di India telah menurun lebih daripada 40 peratus pada minggu berikutnya. Sebagai pakar ekonomi, Dr. Shruti tahu scenario “pulang awal” lama-kelamaan akan menjejaskan pendapatan mereka dan kesan kepada Negara adalah dari segi “tax revenue” dan Keluaran Negara Kasar (KNK). Hal ini telah menunjukkan bahawa golongan wanita di India sentiasa berasa terancam dan kes-kes jenayah yang sadis telah menimbulkan ketakutan dalam kehidupan mereka.
SAFTY mendidik dan membangunkan wanita melalui beberapa program seperti kempen, kelas mempertahankan diri dan juga pemberian alat dan produk pelindungan peribadi wanita seperti spray. Selain itu, SAFTY juga berperanan sebagai platform untuk memberi maklumat dan kesedaran melalui penulisan blog-blog mengenai kekejaman terhadap wanita. Dr. Shruti mendapati bahawa melengkapkan wanita dengan semburan lada (pepper spray) mengajar mereka di mana untuk mendapatkannya, dan bagaimana untuk menggunakannya telah membantu keyakinan mereka semasa mengambil pengangkutan awam. Beliau telah menggunakan kelebihan penggunaan teknologi moden untuk mencipta penggera gegelang kunci dan semburan lada berbentuk gincu supaya ia ‘tidak begitu mudah dilihat.’ Matlamat akhir tindakan ini adalah menggalakkan wanita untuk mengambil tanggungjawab untuk keselamatan mereka sendiri dan terlalu bergantung kepada orang lain. Melalui bengkel mempertahankan diri SAYFTY, wanita belajar untuk menjadi lebih sedar dan berjaga-jaga ketika di luar rumah. Tambahan lagi, bengkel seni pertahanan diri SAYFTY bukan sahaja mengajar asas mempertahankan diri tetapi turut menerapkan tahap keyakinan yang berupaya untuk membawa perubahan dalam diri wanita. Perbincangan tentang peranan gender juga telah menunjukkan cara untuk isu kekejaman ke atas wanita. Wanita menjadi lebih sedar bahawa wanita tidak lemah dan berupaya serta tidak boleh ditindas sewenang-wenangnya.
Dr. Shruti benar-benar ingin menghentikan kekejaman melalui SAFTY, terutamanya kekejaman terhadap golongan wanita. Undang-undang akan berubah dan apabila ia berubah, kerajaan selalunya akan mengambil masa dan tindakan yang lambat. Beliau tidak mahu menunggu dengan tindakan kerajaan yang sambil lewa dan penuh dengan rasuah kerana perkara sebegini tidak patut dibiarkan. Masyarakat awam tidak boleh menunggu lagi dan harus bertindak. Setiap wanita mempunyai kuasa atau keupayaan untuk melindungi diri sendiri dan masanya sudah tiba untuk mereka mengambil alih tanggunjawab melindungi dan memelihara mereka. Golongan wanita juga tidak perlu lagi bergantung harap kepada kerajaan untuk menyediakan pegawai keselamatan dan golongan lelaki untuk memerhatikan mereka. Golongan wanita boleh membuat keputusan sendiri terhadap kekejamam yang berlaku terhadap kaum mereka.
Menurut Dr. Shruti, pemberian peralatan pelindungan diri seperti pepper spray bukanlah jalan penyelesaian tetapi ia merupakan satu bentuk penyelesaian kepada masalah ini. Perkara ini dapat membantu wanita agar sentiasa lebih berwaspada terhadap persekitaran mereka. Alat-alat seperti pepper spray, personal alarm muda dibawa, efektif dan dapat mengelakkan daripada bahaya. Walaupun ini bukan penyelesaiaan yang mutlak, tetapi kaedah ini cepat, efektif dan membawa perubahan positif. Organsasi ini turut membuat gabungan dengan pertubuhan aktivis-aktivis yang lain seperti Protsahan, Halabol, Unicef India dan lain-lain lagi. Pada tahun 2016, White House telah mencalonkan Dr. Shruti sebagai “cahngemaker” untuk The United State of Women Summit 2016.
Kesimpulannya, perubahan dalam pemikiran dan sikap masyarakat adalah penting. Masalah ini bukan masalah wanita semata-mata tetapi ia merupakan masalah komuniti dan ia adalah masalah yang dikongsi bersama. Jalinan masyarakat sangat penting kerana momentumnya mempunyai impak yang lebih besar. Kerajaan dan NGO hanya boleh membantu dalam lingkungan kemampuan mereka sahaja. Dr. Shruti menasihati para ibu bapa supaya stereotaip gender dan peraturan patriarchy serta norma masyarakat yang tidak wajar perlu dipertikaikan dan dihakis. Ibu bapa harus mendidik anak-anak supaya saling hormat-menghormati sesama jantina dan tidak menentukan peranan gender anak-anak. Hal ini supaya apabila mereka dewasa, dengan sikap yang telah dibentuk, penyelesaian terhadap kekejaman terhadap wanita/perempuan dapat diatasi.

EMMA WATSON

Emma-Watson-Widescreen.jpgEmma Charlotte Duerre Watson ataupun lebih popular dikenali sebagai Emma Watson merupakan seorang pelakon british dan aktivis feminis yang dilahirkan pada tanggal 15 April 1990 di Paris. Beliau telah membesaar di Oxfordshire dan menghadiri Sekolah Dragon, dilatih sebagai seorang pelakon di Oxford Teater Stagecoach Arts. Nama Emma Watson telah meningkat naik selepas memainkan watak sebagai Hermione Granger dalam filem adaptasi novel terkenal Harry Potter bermula tahun 2001 sehinggalah tahun 2011.

Emma Watson merupakan seorang pejuang hak wanita dan feminis muda yang disegani ramai, beliau telah memperjuangkan hak kesaksamaan wanita dalam arena pendidikan bermula daripada wanita di Bangladesh dan Zambia. Nama Emma dalam arena feminisme ini mula meningkat naik dan mencuri perhatian ramai setelah memberikan ucapan semasa kempen HeforShe di ibu pejabat United Nations, New York bersempena dengan kempen advokaso kesetaraan gender. Dalam ucapannya, Emma telah menyatakan bahawa dia mula mempersoalkan norma sosial gender ketika berusia 8 tahun apabila dilabel sebagai “bossy” kerana sifatnya yang mementingkan kesempurnaan dalam melakukan kerja dan pada umur 14 tahun beliau telah dieksploitasi secara negatif oleh beberapa media. Dalam ucapan ini juga beliau telah menyatakan bahawa terma membenci lelaki atau “Man-Hating” adalah suatu perkara yang perlu dihentikan. Setelah menyampaikan ucapan tersebut, beliau telah menerima pelbagai bentuk ugutan dan ancaman daripada pelbagai pihak yang telah menafsir secara salah ucapannya.

Meskipun menghadapi pelbagai cabaran setelah menggelarkan dirinya sebagai feminis secara rasmi, tidak pernah menjadi halangan kepada beliau untuk kekal memperjuangkan kesetaraan gender dan penindasan terhadap wanita. Malala Yousafzai, penerima Anugerah Nobel Keamanan juga menyatakan bahawa dia memilih untuk menggelarkan dirinya sebagai seorang feminis setelah mendengar ucapan Emma Watson dalam kempen HeforShe. Perjuangan feminisme Emma Watson merupakan suatu bentuk perjuangan yang menarik, disamping memperjuangkan hak wanita beliau turut mengutamakan hak lelaki untuk bebas daripada stereotaip-stereotaip maskulin yang telah mengikat dan mengongkong kebebasan mereka sebagai seorang manusia. Beliau telah menyatakan bahawa lelaki terperangkap dalam stereotaip merupakan isu yang jarang diketengahkan tetapi dia merupakan satu isu yang penting untuk diperjuangkan kerana peluang untuk wanita mencapai kesaksamaan dalam dunia hanya boleh dicapai apabila lelaki bebas daripada kepompong ini. Contoh menarik yang digunakan beliau dalam mengetengahkan isu ini adalah ayahnya sendiri, beliau menyatakan bahawa beliau melihat peranan ayahnya sebagai seorang bapa kurang dihargai berbanding ibunya walaupun dimatanya sendiri ibu dan ayahnya adalah sama serta ramai lelaki yang dilihat mempunyai masalah dan tekanan emosi tetapi malu untuk mendapatkan pertolongan kerana ini akan membuatkan mereka menjadi kurang “Macho” seperti yang dilabelkan oleh masyarakat.

Seperti perjuangan feminisme yang lain, Emma Watson juga tidak ketinggalan dalam memeperjuangkan hak dan kesaksamaan wanita dalam arena politik. Dalam ucapannya semasa melakukan lawatan pertama sebagai duta wanita Goodwills United Nations ke Uruguay, beliau telah menekankan bahawa antara cara untuk meningkatkan martabat wanita di seantero dunia adalah dengan memecahkan belenggu diskriminasi dan meningkatkan partisipasi wanita dalam bidang politik, perkara yang sama juga telah ditekankan oleh beliau semasa menyampaikan ucapan dalam mesyuarat tahunan musim sejuk World Economic Forum, Januari 2015.

Pada bulan januari 2016, Emma telah memperkenalkan Our Shared Shelf, sebuah kelab buku dengan kerjasama daripada Goodreads. Penubuhan kelab ini adalah untuk menggalakkan perkongsian idea mengenai perjuangan wanita dan feminisme dalam kalangan golongan wanita sendiri. Selain itu, kelab ini juga berobjektif untuk menjadikan buku dan karya-karya penulisan sebagai medium untuk menyebarluaskan perjuangan pembangunan wanita, sebuah buku akan dipilih setiap bulan dan akan dikupas dan dibincangkan pada minggu terakhir setiap bulan. Setakat ini, kelab buku ini masih bergerak aktif dan karya pertama yang dijadikan subjek diskusi merupakan buku karya Gloria Steinheim berjudul My Life on the Road.

Perjuangan Emma Watson ini telah diiktiraf bukan sahaja diperingkat domestic dan golongan wanita sahaja, tetapi juga diperingkat global. Pada tahun 2015, beliau telah diiktiraf sebagai antara 99 wanita yang berpengaruh di dunia oleh AskMen rentetan daripada kekuatan beliau dalam menyampaikan idea mengenai feminisme dan perjuangan kesaksamaan gender dalam kalangan wanita dan kelantangannya mendiskusikan isu-isu penindasan dan diskriminasi wanita. Pada umur 24 tahun juga, beliau telah menduduki tangga ke 26 dalam pengiktirafan 100 individu berpengaruh dunia oleh TIME yang juga merupakan pencalonan pertama beliau. Perjuangan beliau ini telah mendapat pujian dan menurut editor akhbar New York Times, Jill Abramson sendiri menyatakan bahawa sudut pandang Emma Watson mengenai feminisme merupakan sebuah ideologi yang menarik dan ideanya untuk melibatkan kaum lelaki sendiri dalam perjuangan ini merupakan sebuah pendekatan yang segar dalam gelombang feminisme.

Tetapi, perjuangan murni beliau bukanlah sebuah jalan yang mudah, sebagai seorang yang berpengaruh dan selebriti popular beliau sentiasa menghadapi cabaran dan ancaman. Pada bulan mac tahun 2017, beliau telah dikritik kerana gambarnya yang menayangkang sebahagian daripada buah dada yang telah diterbitkan dalam majalah Vanity Fair. Rentetan penerbitan gambar ini, beliau telah dituduh sebagai seorang yang hipokrit dalam memperjuangkan hak wanita dan juga seorang yang sebenarnya tidak mementingkan hak wanita tetapi hanya menggunakan perjuangan tersebut untuk menaikkan nama, meluaskan pengaruh, dan hanya sebagai batu loncatan beliau untuk meningkatkan popularity diri sendiri.

Dalam kenyataan medianya bagi mengulas isu ini, beliau telah menjelaskan kekeliruan terhadap respon negatif masyarakat mengenai penerbitan foto dirinya dalam majalah ini, beliau menyatakan bahawa keputusannya untuk melakukan dan mengizinkan penerbitan gambar ini tidak mempunyai psebarang perkaitan dengan perjuangannya untuk menegakkan keadilan kepada para wanita dan sekalipun ada perkaitan, perjuangan feminisme merupakan perjuangan yang berasaskan kesaksamaan dan kebebasan seorang wanita dalam membuat sebuah keputusan termasuk hak terhadap tubuhnya sendiri dan beliau tidak melihat sebarang perhubungan antara pemaparan buah dadanya dan perjuangan untuk mencapai keadilan terhadap kaum wanita.

Secara kesimpulannya, kemunculan insan bernama Emma Watson dalam lanskap perjuangan feminisme negara telah memberikan satu pembaharuan dan meniup nafas segar dengan idea-idea dan perjuangannya yang berbentuk kontemporari. Cetusan bijak beliau untuk turut memperjuangkan kebebasan kaum lelaki daripada kepompong maskuliniti dan kelelakian alternative  bagi keadilan kepada kaum wanita mampu menjadi idea yang berpotensi membuka mata dunia untuk melihat perjuangan feminisme melalui sudut pandang yang lebih jelas dan berbeza serta menghapuskan mitos-mitos bahawa perjuangan ini hanya berfokuskan kepada kaum wanita sahaja.

Nestle Oh Ghana !

 

 

nestle.png
Not so good life

I guess life is not so good anymore, as for the tagline says “good food, good life” as for Nestle enslaved child slavery for their chocolate production in a long run. For every festive season, Nestle will come up with their new product for each and every cycle. Although, Nestle is a fast growing company and happens to be one of the largest cocoa company in the world. In which, their cocoa resources are mostly located and purchased in Africa, mainly in the state of Ghana.

The children of Africa, specifically in Ghana mostly were forced into work labor as young 11 years old and sometimes younger. While, the kids in Ghana were suffering from work labor, the kids in Canada were having a good time indulging their sweet treats from time to time.

Most of the children were forced into cocoa beans production. They work in a very harsh condition and a terrible environment. They have to work really hard just so that they can eat and live throughout the day. If they don’t do as they are being told to do so, they will be beaten up or tortured and sometimes, their parents won’t feed them. Some of them have to work up to 12 hours a day extracting the cocoa beans from their pods just to get paid 20 dollars or even less. Sometimes, these children do not even get paid for they are only meant forced to work and work only. They have to work by using sharp tools and machetes, sometimes insecticides. These things leave side effects especially when dealing with chemicals. They start using them as young as 9 years old or even younger.

The State Government of Ghana had made elementary school free for the children to go to school. As an exchange, the government provided groceries for the family to compensate for the child labor which most of them have gotten themselves into. Now, about half of the child labor has diverted their course from waking up for work to waking up for school. Some of them have been in the working industries for quite some time that they have forgotten what it feels like to be a kid again and yet they are still a child without them noticing it.

Oh No, Nestle! You better get a wake-up call before it’s too late. Pity the young children whom has never gotten a taste of a those heavenly chocolate yet they produce chocolates for the children in the world to taste coming from their own blood and sweats. Nestle, you can do better than this. I’m sure that, the Public Relation department of Nestle is able to deal with this matter to give Nestle a good image and the Children of Ghana, better lives.